Είμαι περικυκλωμένος από macbooks: Το αέρινο, το επαγγελματικό.. Α, και μερικά iPads & ιPhones. Έβαλα στο google best καφές του work in Λόντον και να' μαι στο πανέμορφο ποδηλατο-ξύλινο, χειροποίητο, fair trade κι αψέκαστο καφενεδάκι, με απαλή μουσική, θέα και δυνατό, ίντερνετ περικυκλωμένος κυριολεκτικά απο 20-30άρηδες που ζούν με 'κεινη τη δημοφιλή πια εναλλακτική ποιότητα της εποχής μας. Χίπστερς ρε φίλε! 'Γέμισε κόσμος hipsters' σου θυμίζει χαιρέκακα εκείνη η φωνή που στα πρήζει συνέχεια πόσο εναλλακτικά γαμάτος είσαι.
Εσύ (εγώ) δεν έχεις μάκbook μηδέ iPhone, ούτε αγόρασες 6.5 λίρες ένα γαμημένο μονόχρωμο φύλλο πλαστικού ΟΛΟΪΔΙΟ με ψαλιδισμένο εξώφυλλο φτηνού σπιράλ τετραδίου, που γράφει 'save your ass' και ρώτησα το διπλανό iDude και ''είναι λέει μιας χρήσης λασπωτήρας ποδηλάτου, cool heh?'' Χαμογέλασα. [Το £1shop πουλά άχαρo κανονικό λασπωτήρα μια λίρα].
Αλλά χαμογέλασα ειρωνικά. Ένιωσα ανώτερο ζώο, όπως ακριβώς κι εκείνος απέναντι σε άλλους που σνομπάρει. Με δεύτερη σκέψη δε διαφέρω σε τίποτα απο 'κείνους (αυτομάτως, και μόνο με το γεγονός ότι σνομπάρω). Είμαι ένας μεταχίπστερ. Ποστάρω στο facebook ειρωνικά status για την ακριβά εναλλακτική κουλτούρα. Ξοδεύω άπειρες ώρες για να βρώ εξοπλισμό φτηνό ίσα για να κάνω τη δουλειά μου, κοροϊδεύω την υψηλή τέχνη με σκίτσα και κόμικς και βίντεο. Βλέπεις την ειρωνία; Το καλό είναι μ' έχω πάρει χαμπάρι, κι όποτε μου ξεφεύγουν αυτά τα κομπλεξικά εγωιστιλίκια μου το θυμίζω και με συνεφέρνω. Αλλά δεν παύω να καβαλάω διαθέσιμα καλαμάκια με κάθε αφορμή.
Λοιπόν κύριε, κυρία, παιδί και ψαρονέφρι γάλακτος. Ότι σχήμα και χρώμα και υφή μαλλιού κι αν κουβαλάς, ότι λογότυπο και τιμή λιανικής κι αν έχει το κινητό σου. Θυμήσου -λέω για να τ' ακούω ο ίδιος- είσαι ένα καλό παιδί με αδυναμίες, τάση για κατούρημα και σεξ και αναγνώριση και σ' αρέσει να σ' αγκαλιάζουνε και βαριέσαι ο,τι βαφτίζεις αγγαρείες και ονειρεύεσαι προοπτικές, καταστάσεις, του εαυτού σου και της κοινωνίας σου καλαφάτισμα, κι αν θες το καινούριο μερσεντεδάκι ή πεντακοσαράκι ή ρούχο οίκου, ή να σώσεις την καρέτα καρέτα, έχει καλώς. Κι εγώ γκατζετάκιας είμαι, κι εγώ ψωνίζομαι, κι εγώ ξυπνάω τα βράδια και καταπίνω σαν υπνωτισμένος φτιαγμένα από σκλάβους μεζεδάκια σκεπτόμενος τσόντες, ταξίδια και τη ζωή μου πως θα 'ναι cool. Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε και πλατσουρίζουμε και κατουράμε. Το να απομονωθούμε σε μια γωνιά -μ' ένα παρεάκι ή ένα σύντροφο να σπάει λίγο η μοναξιά ή δυστυχώς χωρίς- και να νομίζουμε το καζάνι πισίνα ιδιόκτητη, δε βοηθά ούτε 'σενα ούτε 'μενα ούτε κανέναν. Κι ας twittάρουμε απ' τη γωνιά μας οτι 'έτσι συμφέρει τους χοντρούς τους πολυεθνικούς χαλίφηδες'. Τρίχες. Κι αυτοί μια αγκαλιά ζητάνε να θυμάσαι. Δε λέω 'να ξέρεις', το ξέρεις.
No comments:
Post a Comment