**Ακόμα δε βρήκα τίτλο** (Μαντινάδες)

Του κόσμου όλες τσι συνταγές

για ζωής χαρές και πλούτη

όσες κι αν διάβασα φορές

ξινίζω σα γιαούρτι

Δεν έχω φόβους πια δικούς

μηδέ φιλοδοξίες

ήσυχος παρακολουθώ

των άλλων τσι ιστορίες

Δε με καλμάρει το πιοτό,

το σέξ ή το τσιγάρο

ο,τι κι αν κάνω, ο,τι κι αν πω

σιμώνω αργά στο Χάρο

Σα τρίτος παρατηρητής

πτυχή στου Θεού το ράσο

να φέρομαι και ν' άγομαι

ανήμπορος να δράσω

Χορούς, αγάπες, μουσική

κάματο, πανηγύρια

τ΄αντάλλαξα με χρήματα,

χάπια και μπιχλιμπίδια

Απο συνήθεια ευχαριστώ

συμπάσχω όταν συμφέρει,

με κόσμο κρύο και στυφό

σφίγγω εγκαρδίως το χέρι

Οι δείκτες είναι ανοδικοί

τ' αμάξι ξεχρεώνει

και νεό, πιο γρήγορο iPhone 

η Apple ανακοινώνει

Τα μάτια μου είναι κόκκινα

μα όχι απο τσίκνα ή κλάμα

χίλιες οθόνες και χαρτιά

παίζουν σ' αυτό το δράμα

Η πόλη μου δε με χωρά

μα χρόνος δεν υπάρχει

κάθε ευρώ που δούλεψα

το κουβαλώ στη ράχη

Μ' απο όλα το χειρότερο

κείνο που με αφιονίζει

είναι πως η μιζέρια μου

πια και τη σκέψη ορίζει

Ξανάμαθα τι 'ναι 'τιμή',

'μετράω' και 'αξία',

δουλευώ με το λεξικό

που μου 'δωσε η εταιρία

Κάποτε ήθελα λεφτά

ανέσεις και παιχνίδια

τώρα που τα 'χω όλα αυτά 

θωρώ πως είν' σκουπίδια

Μα όσο πονώ να ξαναβρώ

φιλότιμο κι αλήθειες

τόσο θωρώ πως με βαστούν

δεσμά άσπαστα οι συνήθειες

Δειλό, γκρινιάρη και άβουλο

μ' άφησα να ποδόσω.

Μα τέτοιο χρέος συνείδησης

μόνος δε θα πληρώσω

Σπουδάζοντας δια βίου ημών

την ευθυνοφοβία

με μάθανε πως όολα αυτά

τα 'φταίει η κοινωνία'

είμαστε θύματα αλλωνών

στάχτες κι αποκαϊδια

πούρων Φύρερ βαθύπλουτων

και πιόνια σε παιχνίδια

Εγώ τι φταίω ο καψερός;

Τα φταίν' τ' αφεντικά μου.

Αν ήταν οι άνθρωποι αλλιώς

θα με 'βλεπες κυρά μου...

Με κάθε λέξη μου πονώ.

Δεν ξέρω ποιόν δουλεύω.

Δεν ξέρω πώς ούτε γιατί

από ευτυχία στερεύω.

Έφτασα εδώ σε δυό στιγμές

πρίν καν το καταλάβω

από νεαρός με όνειρα

το λάκκο μου να σκάβω

Κι εσύ καλέ μου Άνθρωπε

μαζί μου αργοπεθαίνεις

μα αν καταφέρεις να αγαπάς

να χτίζεις, να μαθαίνεις

Αν καταφέρεις να μιλάς

όπου εγώ κομπιάζω

και πάλι! να μιλάς σοφά

όπου με φθόνο ουρλιάζω

Αν καταφέρεις να δεχτείς

το βάρος της ευθύνης

που η ομορφιά μας κουβαλά

κι έξω ζωή να δίνεις

Αν καταφέρεις, Σήμερα,

να νιώσεις οικογένεια

να μας εμπιστευτείς ξανά 

να χτίζεις γκρεμισμένα

Άν... όλα τα 'Αν' του ποιήματος

κι εκείνα, τα δικά σου

τα δύσκολα 'Αν' που ξαγρυπνούν

τα έξυπνα παιδιά σου

Αν τα αρπάξεις στο χορό

που σέρνει η μαγκιά σου

άφοβος και γενναιόδωρος

σε πλούτο απ' την καρδιά σου

Τότε καλέ μου άγνωστε

κι εμένα θα γιατρέψεις

απ' όλες της ματαιότητας

και της ντροπής της σκέψεις

Στις πράξεις σου θα βρώ και 'γω

κουράγιο να μιλήσω

να δραστηριοποιηθώ

και τέλος να ευτυχίσω

Το ξέρω πως δεν ξόφλησα.

Ξέρω γιατί πιστεύω

σε τούτη μόνο τη ζωή

που ανόητα ξοδεύω.

Γι' αυτό λοιπόν σ' ευχαριστώ

για σου 'χω εμπιστοσύνη.

Άγνωστος ήμουνα κι εγώ

πριν την ευγνωμοσύνη.

Σ' ευχαριστώ Πάρα Πολύ!

Μέσα από την καρδιά μου,

απ' όση λίγη απέμεινε

αληθινά δικιά μου.

Βλέπεις, μια εξομολόγηση

και λίγη ευγνωμοσύνη

φίλε μου άγνωστε αρκούν

να νιώσω μια γαλήνη

Ήδη νιώθω καλύτερα

σε σκέφτομαι σπουδαίο.

Σε κάνω αιτία κι αφορμή

κι ελπίζω στο αμοιβαίο

Δωσ' μου κι εσύ αν θες λοιπόν

ένα κομμάτι αλήθεια

ν' αρχίσει να μας γίνεται

η προσφορά* συνήθεια

Να 'σαι πάντα καλά!

*(το 'προσφορά' δεν είναι απ' το λεξικό της εταιρίας, είναι απ' το άλλο το καλό)

Αντώνης, κόπιράιτσ και τέτοια δεν έχει