Ένας καφές μπορεί να βοηθήσει

Από κείνη τη ματαιότητα που σε πιάνει να λυπάσαι με τον εαυτό σου τον ήσυχο. Άλλο να ματαιοπονείς και να τρέχεις και να καίγεσαι κι άλλο να σιγοβράζεις στα μουχλιασμένα σιρόπια σου (τι γράφω...) βλακείες γράφω, αλλά και σοφίες να ΄γραφα ακριβώς το ίδιο θα 'τανε. Το γεγονός είναι ότι γράφω και δεν επικοινωνώ με το περιβάλλον γύρω μου, μήνες πολλούς τώρα. ζημιά μεγάλη. Ξέρεις, ε; όλο λέω .. ναι αλλά ζώντας τη μοναξιά και την αυτο-περιθωριοποίηση ξέρω πως νιώθουν όλοι εκείνοι και σε λίγο που θα 'μαι έξω να λύνω και να δένω θα θέλω και θα μπορώ να τους πλησιάσω. 6 χρόνια αυτό το παραμυθάκι : )

Γράφουμε γράφουνε γράφετε στα ίντερνετ

Πως το κάνουν λέει άλλοι 'επαγγελματίες' ταξιδευτές, γράφουν τις εμπειρίες τους, γράφουν και εκφράζονται και καταλαβαίνουν τους εαυτούς και διδάσκουν και λαχανικά. Κι εγώ αυτό να κάνω να γράφω. Να διαβάζει το κοινό μου να μου κάνει παρέα, να τους κάνω κι εγώ. Ένα αυτό. Και μετά οικογένειες σπίτια πάλι; δεν ξέρω, με κάνανε καλό παιδί αλλά ποτέ δε δοκίμασα να τα αντικαταστήσω με αλητεία. Αλητεία για καλό σκοπό τη βαφτίζω μήπως βαρύνει επιχειρήματα και με ξεκολλήσει απ' την εύκολη ζωή που μηρυκάζω. 

Στο hipsteroκαφενέ

Είμαι περικυκλωμένος από macbooks: Το αέρινο, το επαγγελματικό.. Α, και μερικά iPads & ιPhones. Έβαλα στο google best καφές του work in Λόντον και να' μαι στο πανέμορφο ποδηλατο-ξύλινο, χειροποίητο, fair trade κι αψέκαστο καφενεδάκι, με απαλή μουσική, θέα και δυνατό, ίντερνετ περικυκλωμένος κυριολεκτικά απο 20-30άρηδες που ζούν με 'κεινη τη δημοφιλή πια εναλλακτική ποιότητα της εποχής μας. Χίπστερς ρε φίλε! 'Γέμισε  κόσμος hipsters' σου θυμίζει χαιρέκακα εκείνη η φωνή που στα πρήζει συνέχεια πόσο εναλλακτικά γαμάτος είσαι. 

Εσύ (εγώ) δεν έχεις μάκbook μηδέ iPhone, ούτε αγόρασες 6.5 λίρες ένα γαμημένο μονόχρωμο φύλλο πλαστικού ΟΛΟΪΔΙΟ με ψαλιδισμένο εξώφυλλο φτηνού σπιράλ τετραδίου, που γράφει 'save your ass' και ρώτησα το διπλανό iDude και ''είναι λέει μιας χρήσης λασπωτήρας ποδηλάτου, cool heh?'' Χαμογέλασα. [Το £1shop πουλά άχαρo κανονικό λασπωτήρα μια λίρα].

Αλλά χαμογέλασα ειρωνικά. Ένιωσα ανώτερο ζώο, όπως ακριβώς κι εκείνος απέναντι σε άλλους που σνομπάρει. Με δεύτερη σκέψη δε διαφέρω σε τίποτα απο 'κείνους (αυτομάτως, και μόνο με το γεγονός ότι σνομπάρω). Είμαι ένας μεταχίπστερ. Ποστάρω στο facebook ειρωνικά status για την ακριβά εναλλακτική κουλτούρα. Ξοδεύω άπειρες ώρες για να βρώ εξοπλισμό φτηνό ίσα για να κάνω τη δουλειά μου, κοροϊδεύω την υψηλή τέχνη με σκίτσα και κόμικς και βίντεο. Βλέπεις την ειρωνία; Το καλό είναι μ' έχω πάρει χαμπάρι, κι όποτε μου ξεφεύγουν αυτά τα κομπλεξικά εγωιστιλίκια μου το θυμίζω και με συνεφέρνω. Αλλά δεν παύω να καβαλάω διαθέσιμα καλαμάκια με κάθε αφορμή.

Λοιπόν κύριε, κυρία, παιδί και ψαρονέφρι γάλακτος. Ότι σχήμα και χρώμα και υφή μαλλιού κι αν κουβαλάς, ότι λογότυπο και τιμή λιανικής κι αν έχει το κινητό σου. Θυμήσου -λέω για να τ' ακούω ο ίδιος- είσαι ένα καλό παιδί με αδυναμίες, τάση για κατούρημα και σεξ και αναγνώριση και σ' αρέσει να σ' αγκαλιάζουνε και βαριέσαι ο,τι βαφτίζεις αγγαρείες και ονειρεύεσαι προοπτικές, καταστάσεις, του εαυτού σου και της κοινωνίας σου καλαφάτισμα, κι αν θες το καινούριο μερσεντεδάκι ή πεντακοσαράκι ή ρούχο οίκου, ή να σώσεις την καρέτα καρέτα, έχει καλώς. Κι εγώ γκατζετάκιας είμαι, κι εγώ ψωνίζομαι, κι εγώ ξυπνάω τα βράδια και καταπίνω σαν υπνωτισμένος φτιαγμένα από σκλάβους μεζεδάκια σκεπτόμενος τσόντες, ταξίδια και τη ζωή μου πως θα 'ναι cool. Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε και πλατσουρίζουμε και κατουράμε. Το να απομονωθούμε σε μια γωνιά -μ' ένα παρεάκι ή ένα σύντροφο να σπάει λίγο η μοναξιά ή δυστυχώς χωρίς- και να νομίζουμε το καζάνι πισίνα ιδιόκτητη, δε βοηθά ούτε 'σενα ούτε 'μενα ούτε κανέναν. Κι ας twittάρουμε απ' τη γωνιά μας οτι 'έτσι συμφέρει τους χοντρούς τους πολυεθνικούς χαλίφηδες'. Τρίχες. Κι αυτοί μια αγκαλιά ζητάνε να θυμάσαι. Δε λέω 'να ξέρεις', το ξέρεις.

Γεία στους χοντρούς

Γεία σας χοντροί!

Είστε περιθωριοποιημένοι εσείς οι χοντροί, ειδικά όταν δεν ξοδεύετε λεφτά και δεν έχετε άλλα ταλέντα. Δε μας αφοράτε, να πάτε στην Αμερική που είναι όλοι χοντροί να σας δίνουν σημασία. Που να δω τη θα την κάνετε έτσι χοντροί που είστε.

Καημενούληδες <3

**Ακόμα δε βρήκα τίτλο** (Μαντινάδες)

Του κόσμου όλες τσι συνταγές

για ζωής χαρές και πλούτη

όσες κι αν διάβασα φορές

ξινίζω σα γιαούρτι

Δεν έχω φόβους πια δικούς

μηδέ φιλοδοξίες

ήσυχος παρακολουθώ

των άλλων τσι ιστορίες

Δε με καλμάρει το πιοτό,

το σέξ ή το τσιγάρο

ο,τι κι αν κάνω, ο,τι κι αν πω

σιμώνω αργά στο Χάρο

Σα τρίτος παρατηρητής

πτυχή στου Θεού το ράσο

να φέρομαι και ν' άγομαι

ανήμπορος να δράσω

Χορούς, αγάπες, μουσική

κάματο, πανηγύρια

τ΄αντάλλαξα με χρήματα,

χάπια και μπιχλιμπίδια

Απο συνήθεια ευχαριστώ

συμπάσχω όταν συμφέρει,

με κόσμο κρύο και στυφό

σφίγγω εγκαρδίως το χέρι

Οι δείκτες είναι ανοδικοί

τ' αμάξι ξεχρεώνει

και νεό, πιο γρήγορο iPhone 

η Apple ανακοινώνει

Τα μάτια μου είναι κόκκινα

μα όχι απο τσίκνα ή κλάμα

χίλιες οθόνες και χαρτιά

παίζουν σ' αυτό το δράμα

Η πόλη μου δε με χωρά

μα χρόνος δεν υπάρχει

κάθε ευρώ που δούλεψα

το κουβαλώ στη ράχη

Μ' απο όλα το χειρότερο

κείνο που με αφιονίζει

είναι πως η μιζέρια μου

πια και τη σκέψη ορίζει

Ξανάμαθα τι 'ναι 'τιμή',

'μετράω' και 'αξία',

δουλευώ με το λεξικό

που μου 'δωσε η εταιρία

Κάποτε ήθελα λεφτά

ανέσεις και παιχνίδια

τώρα που τα 'χω όλα αυτά 

θωρώ πως είν' σκουπίδια

Μα όσο πονώ να ξαναβρώ

φιλότιμο κι αλήθειες

τόσο θωρώ πως με βαστούν

δεσμά άσπαστα οι συνήθειες

Δειλό, γκρινιάρη και άβουλο

μ' άφησα να ποδόσω.

Μα τέτοιο χρέος συνείδησης

μόνος δε θα πληρώσω

Σπουδάζοντας δια βίου ημών

την ευθυνοφοβία

με μάθανε πως όολα αυτά

τα 'φταίει η κοινωνία'

είμαστε θύματα αλλωνών

στάχτες κι αποκαϊδια

πούρων Φύρερ βαθύπλουτων

και πιόνια σε παιχνίδια

Εγώ τι φταίω ο καψερός;

Τα φταίν' τ' αφεντικά μου.

Αν ήταν οι άνθρωποι αλλιώς

θα με 'βλεπες κυρά μου...

Με κάθε λέξη μου πονώ.

Δεν ξέρω ποιόν δουλεύω.

Δεν ξέρω πώς ούτε γιατί

από ευτυχία στερεύω.

Έφτασα εδώ σε δυό στιγμές

πρίν καν το καταλάβω

από νεαρός με όνειρα

το λάκκο μου να σκάβω

Κι εσύ καλέ μου Άνθρωπε

μαζί μου αργοπεθαίνεις

μα αν καταφέρεις να αγαπάς

να χτίζεις, να μαθαίνεις

Αν καταφέρεις να μιλάς

όπου εγώ κομπιάζω

και πάλι! να μιλάς σοφά

όπου με φθόνο ουρλιάζω

Αν καταφέρεις να δεχτείς

το βάρος της ευθύνης

που η ομορφιά μας κουβαλά

κι έξω ζωή να δίνεις

Αν καταφέρεις, Σήμερα,

να νιώσεις οικογένεια

να μας εμπιστευτείς ξανά 

να χτίζεις γκρεμισμένα

Άν... όλα τα 'Αν' του ποιήματος

κι εκείνα, τα δικά σου

τα δύσκολα 'Αν' που ξαγρυπνούν

τα έξυπνα παιδιά σου

Αν τα αρπάξεις στο χορό

που σέρνει η μαγκιά σου

άφοβος και γενναιόδωρος

σε πλούτο απ' την καρδιά σου

Τότε καλέ μου άγνωστε

κι εμένα θα γιατρέψεις

απ' όλες της ματαιότητας

και της ντροπής της σκέψεις

Στις πράξεις σου θα βρώ και 'γω

κουράγιο να μιλήσω

να δραστηριοποιηθώ

και τέλος να ευτυχίσω

Το ξέρω πως δεν ξόφλησα.

Ξέρω γιατί πιστεύω

σε τούτη μόνο τη ζωή

που ανόητα ξοδεύω.

Γι' αυτό λοιπόν σ' ευχαριστώ

για σου 'χω εμπιστοσύνη.

Άγνωστος ήμουνα κι εγώ

πριν την ευγνωμοσύνη.

Σ' ευχαριστώ Πάρα Πολύ!

Μέσα από την καρδιά μου,

απ' όση λίγη απέμεινε

αληθινά δικιά μου.

Βλέπεις, μια εξομολόγηση

και λίγη ευγνωμοσύνη

φίλε μου άγνωστε αρκούν

να νιώσω μια γαλήνη

Ήδη νιώθω καλύτερα

σε σκέφτομαι σπουδαίο.

Σε κάνω αιτία κι αφορμή

κι ελπίζω στο αμοιβαίο

Δωσ' μου κι εσύ αν θες λοιπόν

ένα κομμάτι αλήθεια

ν' αρχίσει να μας γίνεται

η προσφορά* συνήθεια

Να 'σαι πάντα καλά!

*(το 'προσφορά' δεν είναι απ' το λεξικό της εταιρίας, είναι απ' το άλλο το καλό)

Αντώνης, κόπιράιτσ και τέτοια δεν έχει

Γεία!

Γειά απο τα καλώσΣεΒρίσκω όχι απ' τα Αντίο, 
δεν ξεφεύγω, έρχομαι :-)