Πότε; και ποτέ δε θα γράψω να το ξέρεις. Ακόμα δε διάβασα, ακόμα δεν άγγιξα και δεν αγγίχτηκα όπως είναι τόσο όμορφο, ακόμα δε νίκησα, δε βοήθησα, δεν έχτισα. Το ενδιαφέρον είναι ότι πολλοί πιστεύουν ότι χτίζω και γαμάω και χαίρομαι και είμαι υπέροχος μ' ένα τρόπο που απλά δεν. Δεν το ΄χω. Αλλά το παλεύω. Όχι αυτό που νομίζετε φίλοι που με χαίρεστε όταν δεν έχω κόμπλεξ στο χιούμορ μου ή δε με απασχολούν μαλακίες. Παλεύω να κάνω πράγματα και να βρώ ν' αγαπήσω ανθρώπους που αγαπάνε ό,τι αγαπώ. Μα είναι παντού. Μα ναι αλλά εγώ τους πιάνω και τους χάνω και είμαι ανάπηρος τελικά. Κάτι έχω καταφέρει όμως.
Τέλοσπάντων, δεν ξέρω αν αυτό που γράφω είναι ακόμα ένας τρόπος να μην κάνω ό,τι νομίζω ότι πρέπει να κάνω. Δεν ξέρω αν θα μου κάνει καλό. Δεν έχει σημασία. Μου κάνει καλό. Με βλέπει λίγος ήλιος εδω στο Βέλγιο και ζεσταίνομαι μέσα έξω. Είμαι μικρός, γίνομαι μικρός όταν είμαι μόνος. Μίζερος, βαρύς. Θέλω τη σωστή ποσότοτα παρέας. Όσο για ποιότητα; Εγώ είμαι ο περίεργος ρε σείς, εγώ είμαι ο ανάπηρος. Αλλά κάτι θα βγεί, ελπίζω να 'μαι ο ίδιος αυτό που θα βγεί. Χρόνια τώρα προσπαθώ να βγώ στο δρόμο. Η πρόοδος είναι απελπιστικά αργή αλλά υπάρχει, κι ελπίζω να συνεχίσω πρίν με κομπλεξάρει πάλι καμιά στενόμυαλη γκόμενα ή η ευκολία μου ή υποτιθέμενες υποχρεώσεις. Όλα στο δρόμο και πίσω σπίτι για επιστήμες; Δεν ξέρω, αυτό νομίζω θέλω απ' όσα νομίζω μπορώ.
